نامه سرگشاده به مسئولین سیاست خارجی

نامه سرگشاده به مسئولان سیاست خارجی جمهوری اسلامی

مسئولان سیاست خارجی جمهوری اسلامی،

ملت ایران حق دارد از شما یک سؤال ساده اما سرنوشت‌ساز بپرسد: برآیند دهه‌ها سیاست خارجی شما برای ایران چه بوده است؟

اگر معیار، منافع ملی است، چرا ایران با انبوهی از تحریم‌ها، بحران‌های اقتصادی، افت سرمایه‌گذاری، مهاجرت گسترده نیروهای متخصص و تنش‌های مداوم منطقه‌ای و بین‌المللی روبه‌رو است؟ اگر این سیاست‌ها موفق بوده‌اند، این موفقیت را مردم در کدام بخش از زندگی خود احساس کرده‌اند؟

شما بارها از «پیروزی» سخن گفته‌اید، اما آنچه مردم دیده‌اند، بیشتر شدن هزینه‌های زندگی، کم شدن ارزش پول ملی، محدود شدن فرصت‌های اقتصادی و نگرانی دائمی از تشدید بحران‌ها بوده است. فاصله میان روایت رسمی و واقعیت زندگی مردم هر روز بیشتر شده است.

دیپلماسی قرار بود از ایران در برابر جنگ، انزوا و فشارهای بین‌المللی محافظت کند، اما بارها کشور را تا آستانه بحران‌های پرهزینه پیش برده است. هنر سیاست خارجی، کم شدن تهدیدها و گشودن راه‌های تعامل است، نه تبدیل شدن به عاملی که هر روز بر نگرانی‌های مردم بیفزاید.

هیچ مقام و نهادی فراتر از نقد نیست. تصمیم‌هایی که آینده هشتاد میلیون ایرانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد باید پاسخگو باشد. نمی‌توان هزینه اشتباهات را از مردم گرفت، اما مسئولیت آن را نپذیرفت. نمی‌توان هر برآیند نامطلوب را صرفاً به دشمنان نسبت داد و از مرور نقش سیاست‌های داخلی و خارجی چشم پوشید.

ایران کشوری بزرگ، با تمدنی کهن و مردمی شایسته احترام است. سزاوار نیست که نام آن همواره با بحران، تحریم و تنش گره بخورد. مردم ایران سزاوار آینده‌ای هستند که در آن عقلانیت، گفت‌وگو، منافع ملی و رفاه عمومی بر هر ملاحظه دیگری مقدم باشد.

تاریخ با شعارها قضاوت نمی‌کند؛ با نتایج قضاوت می‌کند. اگر سیاستی به جای صعود امنیت و رفاه، هزینه‌های سنگین اقتصادی و سیاسی بر کشور تحمیل کرده باشد، نسل‌های آینده درباره آن داوری خواهند کرد.

امروز بیش از هر زمان دیگری، ایران به سیاست خارجی مسئولانه، واقع‌بینانه و پاسخگو نیاز دارد؛ سیاستی که هدفش حفظ امنیت، توسعه کشور و تأمین منافع مردم باشد، نه تداوم چرخه‌ای از بحران که بهای آن را ملت می‌پردازد.

این نامه از توسط محمدعلی اکبرزاده برای مسئولین جمهوری اسلامی نوشته شده است؛ زیرا هیچ سرمایه‌ای ارزشمندتر از امنیت، رفاه و آینده این سرزمین نیست.